Uit: mijn brief aan Marlene van Niekerk

[..]

Zo kom ik dan bij de gemiste schilderijen. Ik besef terdege dat de tekst ook kan bestaan zonder de schilderijen, en omgekeerd. Mogelijk is dat een overweging geweest die de uitgeverij, ik neem aan in onderling overleg met u, heeft doen besluiten de schilderijen weg te laten. Misschien hebben veel prozaïscher redenen als geld en rechten wel aan de basis van het besluit gelegen, als lezer is mij dat onbekend. Wel lees ik op de laatste bladzijde van het boek dat in de Zuid-Afrikaanse uitgave ‘zestien schilderijen van mijn vriend Adriaan van Zyl [zijn] opgenomen (..) die behoren tot de “Hospitaalreeks 2004-2006” waardoor een bijzonder intense wisselwerking tussen woord en beeld is ontstaan’. Hiervan kan de Nederlandse lezer dus helaas geen kennis nemen. Het is te vergelijken met het weglaten van de schilderijen van Co Westerik bij de gedichtenreeks 'Afdaling op klaarlichte dag' van Rutger Kopland. De eenheid wordt verbroken. Een deel van de betekenis gaat verloren.
U schrijft bovendien dat Adriaan van Zyl ‘niet alleen verantwoordelijk [was] voor het concept, de vormgeving en het formaat van die eerste editie’, maar ook dat hij ‘de initiatiefnemer [was] van het project’. Ondanks uw vriendelijke dankwoorden die hierop volgen aan het adres van uitgeverij Querido bekruipt mij toch het gevoel dat er erg weinig recht gedaan wordt aan u en aan Adriaan van Zyl. Zoals ik al zei: de eenheid is verbroken. De beelden zijn losgezongen van de tekst en zoek geraakt. De tekst, hoewel prachtig, inspirerend en tot nadenken stemmend, is kaal achtergebleven.